Am I Evil? Yes I Am!
7.10.05
Adamın biri "Ben Şeytan mıyım? Evet öyleyim!" diye avaz avaz bağırıyor. Bunun mutluluğun doğasıyla ne alakası olabilir?Olabilir. Anlatayım: Geçen gün Koray kronolojik bir metal müzik toplaması bulduğunu söyledi. Dinlemeye başladığında eski günlere gidip garip bir şekilde mutlu olmuş. Diamond Head vb. gibi gurupları saymıştı mesajında. Ben de ona "Am I evil? Yes I am" diye cevap yazdım. Sonra gördüm ki o da 'blog'unda aynı tabiri kullanarak bitirmiş bu konu hakkındaki yazısını. Her neyse "Am I evil" adlı şarkı aklıma gelince dinlememezlik olmazdı. Hemen rafın tozlu kısımlarından Diamond Head CD'sini çıkardım ve dinlemeye başladım. Adamın biri "Ben Şeytan mıyım? Evet öyleyim!" diye bağırıyor. Hemen tepki göstermeyin, annesi cadıymış ve canlı canlı yakılmış, adam bu yüzden bunalıma girmiş bağırıyor. Harika bir şarkı... Bakın şimdi yine dinliyorum. Gitar rifleri, enerjisi harika. Şarkıda karmaşık hiç bir şey yok. Adam da içten bir şekilde yırtıyor gırtlağını. Am I evil? Yes I am!
E yine de garip değil mi bunun mutluluk vermesi? Doğrusu ben de garip buldum. Sanırım bu hem Koray'ın hem de benim kişisel tarihimizle ile ilgili. Rock müziğin en sert türevleriyle büyüdük. Hala da dinliyoruz. Ama ilk dinlediğimizde rock şarkıların içimizde yarattığı şey elbette doğrudan mutluluk değil. Ama aradan bayağı bir zaman geçince anlaşılıyor ki bu şarkılar "anılar"ı canlandırıyor, eski günleri hatırlatıp mutu ediyor.
Sanırım biz de iyice kocadık artık.
Peki şu yukarıdaki resim de ne? O Homer Simson. Onu da çok severiz. Dünya'ya karşı bir duruşu vardır. Tutarlı bir duruş. Bir de bira içmeyi sever. Tıpkı bizim gibi.
posted by N. Emrah AYDINONAT @ 5:21 PM,
